Karl Barth: Σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας

Επιλεγμένα αποσπάσματα από τις θέσεις του Karl Barth για την Εκκλησία και το Κράτος κατά τις διαλέξεις του περί ηθικής στο Μύνστερ (1928-1929).

Ι.1 Η Εκκλησία δεν ανήκει στην τάξη της δημιουργίας. Είναι η τάξη της χάριτος που σχετίζεται προς την αμαρτία. Δεν πρέπει να συγχέεται με την απολεσθείσα κατάσταση αθωότητας. Σύμφωνα με την Αποκάλυψη 21,22 δεν πρόκειται να υπάρχει πλέον ναός κατά την τελική κρίση.

ΙΙ.2 Το Κράτος επίσης δεν ανήκει στην τάξη της δημιουργίας. Ακόμα πιο εμφατικά απ’ ότι η Εκκλησία, είναι τάξη της χάριτος που σχετίζεται προς την αμαρτία. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη τάξη της υπομονής του Θεού η οποία ως όριο και σκοπό έχει την τελική κρίση.

ΙΙ.5 Ως έργο του ανθρώπου και επομένως σε όλη του την πραγματικότητα, το κράτος επίσης, εμφατικότερα απ’ ότι η εκκλησία έχει το μερίδιο του στην φθορά μέσω της οποίας ο μακράν της συγχώρεσης των αμαρτιών άνθρωπος, με δόλο και βία επιδιώκει τους ιδιοτελείς σκοπούς του στον αγώνα για επιβίωση. Η αξιοπρέπεια του ιδιαίτερου κράτους , και ο σεβασμός που του οφείλεται και λαμβάνει, μπορεί για τους ακόλουθους λόγους να θεωρηθεί υπηρεσία προς τον πλησίον κατά μια ανακριβή έννοια:
1) Επειδή κάθε ιδιαίτερο κράτος κατευθύνει τον κοινό βίο των ανθρώπων θεωρώντας πως πρέπει να προασπίζεται το δίκαιο του καθενός.
2) Επειδή τα αποφασιστικά μέσα ύπαρξης κάθε ιδιαίτερου κράτους σε σχέση προς τα μέλη του είναι η ανηλεής χρήση βίας.
3) Επειδή κάθε ιδιαίτερο κράτος είναι μονάχα ένα ανάμεσα στα άλλα με τα οποία σχετίζεται περισσότερο ή λιγότερο στη βάση του δικαίου της εξουσίας για την διατήρηση της ύπαρξης του.

ΙΙΙ.2 Δεν υπάρχει ισότητα μεγέθους ανάμεσα στην Εκκλησία και το Κράτος αλλά υπεροχή της Εκκλησίας. Το Ιερό Θυσιαστήριο είναι προγενέστερο του οίκου και ανώτερο απ’ αυτό. Κράτος και Εκκλησία είναι είναι μεγέθη συνεκτικά.

ΙΙΙ.4 Η Εκκλησία στο μέτρο που λειτουργεί ως τέτοια, απαρνείται όχι μόνο την καταφυγή στο ατομικό ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της παραδοχής της διάκρισης ανάμεσα στο ορθό και το σφαλερό, και όχι μόνο την χρήση βίαιου ή μη εξωτερικού καταναγκασμού, αλλά θεμελιακά επίσης την θέσπιση οποιουδήποτε άκαμπτου κανόνα δικαίου.

ΙΙΙ.6 Η Εκκλησία αναγνωρίζει και προασπίζεται το Κράτος μονάχα ως υπηρεσία προς τον πλησίον, που είναι ο σκοπός του Κράτους, η οποία συμπεριλαμβάνεται στο δικό της μήνυμα συμφιλίωσης και επομένως αποτελεί δική της μέριμνα.

ΙΙΙ.8 Το Κράτος από την πλευρά του δεν μπορεί για λόγους αρχής να προσκολληθεί σε οποιαδήποτε μορφή της Εκκλησίας.

Karl Barth: «Θέσεις περί της Εκκλησίας και του Κράτους», Ηθική.

Μεγαεκκλησίες

Μεγαεκκλησίες, οί ναοί της απουσίας του Θεού στην Αμερική. Με μέγεθος που τρομάζει αλλά και συναρπάζει συγχρόνως για την τόλμη της αρχιτεκτονικής, στεγασμένες κάτω από την άψυχη στέγη τους χιλιάδες ψυχές παρακολουθούν τους λόγους του ιεροκήρυκα που καλεί σε ηθική εγρήγορση τα μέλη. Κάθε Κυριακή χιλιάδες άνθρωποι, οικογένειες ολόκληρες προσέρχονται στις μεγαεκκλησίες για να αισθανθούν κάποιο είδος κοινωνικότητας. Αλλά πού είναι ο τριαδικός Θεός;

Ο Milton Friedman στην Πελοπόννησο

Το περασμένο Σάββατο 8/9, η εφημερίδα “Guardian” δημοσίευσε αποσπάσματα από το καινούργιο βιβλίο της συγγραφέως του “No Logo” Naomi Klein με τίτλο “The Shock Doctrine: The Rise of Disaster Capitalism”.  Η συγγραφέας περιγράφει τη νέα κατάσταση στη Νέα Ορλεάνη μετά τις καταστροφές που άφησε πίσω του ο τυφώνας Κατρίνα, τις προσπάθειες ανοικοδόμησης της πόλης και την φιλοσοφία που κυριάρχησε η οποία συνίστατο στο τρίπτυχο «χαμηλότεροι φόροι, λιγότερες ρυθμίσεις, φθηνότεροι εργάτες» και μια «μικρότερη, περισσότερο ασφαλής πόλη».

Αυτός που είδες ευκαιρίες να αναδύονται μέσα από την πλημμυρισμένη πόλη, γράφει η Naomi Klein, ήταν ο Milton Friedman, ο θεωρητικός του αχαλίνωτου καπιταλισμού και των ελεύθερων αγορών. Στα 93 του χρόνια, με κλονισμένη την υγεία του και λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή είχε το κουράγιο να συντάξει ένα άρθρο για την Wall Street Journal επιχειρηματολογώντας εναντίον της ανοικοδόμησης του συστήματος της δημόσιας εκπαίδευσης στη Νέα Ορλεάνη και υπέρ της χορήγησης κουπονιών από την κυβέρνηση στις οικογένειες προκειμένου να τα χρησιμοποιήσουν σε ιδιωτικά ιδρύματα.

Η κατεδάφιση της δημόσιας εκπαίδευσης έγινε γρηγορότερα από την αποκατάσταση της ηλεκτροδότησης στην πόλη. Το φριντμανικής νοοτροπίας “American Enterprise Institute” συμπέρανε με ενθουσιασμό πως «η Κατρίνα επέτυχε σε μια μέρα όσα δεν μπορούσαν για χρόνια να πετύχουν οι μεταρρυθμιστές της εκπαίδευσης της Λουϊζιάνας». Η Naomi Klein θεωρεί πως αυτές οι ενορχηστρωμένες επιδρομές στην δημόσια περιουσία την επομένη καταστροφικών γεγονότων σε συνδυασμό με την αντιμετώπιση των καταστροφών ως συναρπαστικές ευκαιρίες για τις αγορές συνιστούν έναν «καπιταλισμό των θεομηνιών». Η Naomi Klein θεωρεί πως οι μεγάλες φυσικές καταστροφές και θεομηνίες, οι στιγμές μεγάλων κρίσεων γενικότερα αποτελούν για την σχολή του Milton Friedman αποφασιστικούς γενεσιουργούς παράγοντες της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Ο Friedman πίστευε πως «μονάχα μια κρίση- που εξελίσσεται ή βρίσκεται στο αρχικό της στάδιο- παράγει αληθινή αλλαγή». Μόλις χτυπήσει μια μεγάλη κρίση, ισχυρίζεται ο Friedman, είναι σημαντικό να δράσουν οι δυνάμεις της αλλαγής ταχύτατα προτού προλάβει η χτυπημένη από την κρίση κοινωνία διολισθήσει στην “τυραννία του status quo”. Ο όρος που επινόησε ο Friedman ήταν «οικονομική θεραπεία- σοκ». Αυτή συμβούλεψε τον δικτάτορα Πινοσέτ της Χιλής μόλις ανέλαβε ο τελευταίος την εξουσία, να εφαρμόσει μειώσεις στη φορολογία, να ιδιωτικοποιήσει τις υπηρεσίες, να μειώσει τις κοινωνικές δαπάνες. Τα ίδια μέτρα «θεραπευτικού σοκ» αναγνωρίζει η Naomi Klein και σε άλλες περιοχές του πλανήτη που επλήγησαν από καταστροφές: στο Ιράκ και στη Σρι Λάνκα του τσουνάμι εφαρμόστηκαν οι ίδιες μέθοδοι. Ειδικά στην τελευταία οι ξένοι επενδυτές και τα διεθνή χρηματοπιστωτικά κεφάλαια συνεργάστηκαν χρησιμοποιώντας την κατάσταση πανικού που επικράτησε για να παραχωρήσουν τις όμορφες ακτές στους επιχειρηματίες που έχτισαν ταχύτατα μεγάλα ξενοδοχειακά οικοδομήματα εμποδίζοντας ταυτόχρονα χιλιάδες ανθρώπους που ζούσαν από την αλιεία να ξαναχτίσουν τα χωριά τους.

Ο «καπιταλισμός των θεομηνιών» τρέφεται λοιπόν από τις μεγάλες καταστροφές: πλημμύρες, πυρκαγιές, σεισμοί, πόλεμοι, τρομοκρατικές επιθέσεις συνιστούν αποκαλυπτικά κοσμοϊστορικά μεγέθη που προκαλούν για ριζικές αλλαγές σύμφωνα με τις αντιλήψεις της Σχολής του Σικάγο του Friedman. Τότε είναι που οι πολίτες βρίσκονται στην δυσχερέστερη θέση, ανήμποροι ν’ αντιδράσουν παρά μονάχα αγωνίζονται για την αυτοσυντήρηση τους. Στις καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, όταν έχει απολέσει τα ηθικά και δημοκρατικά θεμέλια της η κοινότητα που ο «καπιταλισμός των θεομηνιών» βρίσκει καρποφόρο έδαφος. Τούτη η περιγραφή ανταποκρίνεται στα σχέδια που ετοιμάζονται για την «ανασυγκρότηση» των καμένων περιοχών της Πελοποννήσου. Ίσως μάλιστα να μην ανέμεναν τις πυρκαγιές για να δημοσιοποιηθούν. Σύμφωνα με όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, ο χάρτης δημοπράτησης της Ιόνιας Οδού περνά ακριβώς από τις καμένες εκτάσεις. Τώρα είναι πολύ πιο εύκολα τα πράγματα, η καμένη γη κατεβάζει το κόστος του έργου. Η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης αποδομεί τον προγενέστερο τρόπο ζωής των κοινοτήτων, όπως αναφέρει η Naomi Klein «στη Σρι Λάνκα, το Ιράκ και τη Νέα Ορλεάνη η διαδικασία που απατηλά ονομάστηκε «ανασυγκρότηση» ξεκίνησε με την ολοκλήρωση της αρχικής καταστροφής, απαλλοτριώνοντας ότι είχε απομείνει από την δημόσια σφαίρα». 

Ο Milton Friedman που πέθανε το 2006 δεν πρόλαβε να πληροφορηθεί την καταστροφή της Πελοποννήσου. Άφησε όμως πίσω του ολόκληρη σχολή που θα συμβάλλει με τις ιδέες της στην «ανασυγκρότηση» της.

H φωτιά ως θεολογικό σύμβολο

H φωτιά ως φυσικό φαινόμενο έχει καταστρεπτικές συνέπειες. Ανεξάρτητα από τις προθέσεις είναι έργο του ανθρώπου που προκαλεί τον θάνατο και την ερήμωση.

Αντίθετα, στην Αγία Γραφή η φωτιά  χρησιμοποείται κυρίως ως εκφραστικό, εικονολογικό  σύμβολο με διττό περιεχόμενο. Από τη μια είναι η φωτιά του κολασμού που προκαλεί δέος και φόβο, από την άλλη είναι η φωτιά ως σύμβολο κάθαρσης, εξαγνισμού και θεοφανειών.

Εναλλάσσεται η εννοιολογική χρήση του συμβόλου ανάλογα με την διάθεση του ανθρώπου έναντι του Θεού και της παιδαγωγικής που επιθυμεί να επιβάλλει ο Θεός στον άνθρωπο. Η φωτιά ως θεοφάνεια στην Παλαιά Διαθήκη αποτελεί τον τρόπο παρουσίας του Κυρίου ανάμεσα στους ανθρώπους προκειμένου να τους δώσει τις πλάκες με τις 10 εντολές: “Μετά σας μίλησε ο Κύριος μέσα από την φωτιά. Τον ακούγατε να μιλάει αλλά δεν βλέπατε καμιά μορφή, μόνο την φωνή ακούγατε” (Δευτ.4, 12). Αλλά και στο όρος Σινά (Έξ. 19, 18-20) ο Θεός φανερώθηκε στο Μωυσή μέσα σε φωτιά, μέσα σ’ ένα όρος που είχε καλυφθεί ολόκληρο με καπνό. Η αγιότητα του Θεού προβάλλεται με τρόπο που συγκλονίζει τον χοϊκό άνθρωπο, αλλά ταυτόχρονα τον καλεί σε εξαγνισμό προκειμένου να τον εννοήσει και να εφαρμόσει τις εντολές του. Αν εφαρμόσει τις εντολές του και αγαπήσει αυτόν τον ένα, μοναδικό και ζώντα Θεό, η φωτιά δεν τον κατακαίει, διαφορετικά θα αντιμετωπίσει την φωτιά ως κολασμό: “Ποιός όμως θ’ αντέξει την ημέρα του ερχομού του Κυρίου, και ποιός θα σταθεί όταν εκείνος εμφανιστεί; Θα έρθει αυτός σαν την φωτιά του μεταλλουργού….” (Μαλ. 3,2).

Στην Καινή Διαθήκη, και απευθυνόμενος σε ακροατήριο (κυρίως στο “Κατά Ματθαίον”) που γνώριζε τους ιουδαϊκούς εσχατολογικούς συμβολισμούς, ο Ιησούς Χριστός μιλά για τη “γέενναν του πυρός” (Ματθ. 5, 22) που θα κρίνει όσους οργίστηκαν έναντι του αδελφού τους. Διατηρείται λοιπόν ως σύμβολο τιμωρίας απηχώντας την γλώσσα της Παλαιάς Διαθήκης. Αλλά και ο Ιησούς χρησιμοποιεί το σύμβολο της φωτιά ως προς τον εαυτό του προκειμένου να τονίσει το περιεχόμενο του κηρύγματος του: “Πυρ ήλθον βαλείν επί την γην, και τι θέλω ει ήδη ανήφθη” (Λουκ. 12, 49). Η φωτιά που εξαγγέλλει ο Ιησούς δεν είναι η φωτιά που κατακαίει εκδικητικά, αλλά είναι το πυρ της αγάπης που άναψε στην γη από το έργο, το κήρυγμα και την ανάσταση του. Είναι αυτή φλόγα που άναψε στις καρδιές των μαθητών του: “Και είπον προς αλλήλους: ουχί η καρδία ημών καιομένη ην εν ημίν, ως ελάλει ημίν εν τη οδώ και ως διήνοιγεν ημίν τας γραφάς;” (Λουκ. 24, 32). Πλέον η φωτιά ως σύμβολο αποκτά και πνευματική διάσταση, περιγράφει τη νέα σχέση μεταξύ Θεού και ανθρώπου που προσδιορίζεται από την έλευση με την μορφή πυρίνων γλωσσών του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής που σηματοδοτεί την γενέθλιο ημέρα της Εκκλησίας στην ιστορία.

Η Αγία Γραφή πολλές φορές περιγράφει τον Θεό με εικόνες. Μια απ΄αυτές είναι πως ο Θεός είναι μια φωτιά που κατακαίει, “πυρ καταναλίσκον” (Εβρ. 12, 29). Τούτη η φωτιά δεν καταστρέφει, δεν προκαλεί τρόμο, άγχος, φόβο εφόσον ο άνθρωπος έχει τα ορθά εσωτερικά κριτήρια για να την προσεγγίσει και να ζεστάνει την καρδιά του. Η φωτιά αυτή (όπως και πολλά ακόμα σύμβολα) είναι το Πνεύμα της λατρείας προς τον Θεό η οποία πρέπει να γίνεται “μετά αιδούς και ευλαβείας” (Εβρ. 12,28).

Η φωτιά με την οποία ο άνθρωπος κατακαίει την κτίση για να προωθήσει ιδιοτελή συμφέροντα είναι απόρροια του σκοτασμού του νοός, σύμφωνα με μια πατερική έκφραση. Δεν έχει καμιά σχέση με την αγιογραφική προσέγγιση που ανάγει την φωτιά σε θεολογικό σύμβολο κάθαρσης και μετανοίας. Ο άνθρωπως ως εμπρηστής είναι ο πεπτωκός άνθρωπος, ο Χριστός ως ο πυρπολητής των καρδιών είναι αυτός που κάνει τον άνθρωπο ν’ αγαπά και να διαχειρίζεται την κτίση με οικολογική συνείδηση.
 

Μέσα από την αμφιβολία η πίστη και τα έργα

Κάποιες επιστολές της Μητέρας Τερέζας που δόθηκαν πρόσφατα στην δημοσιότητα αποκαλύπτουν κάποιες πτυχές “αμφιβολίας” γύρω από την προσωπική της πίστη, με συνέπεια ορισμένοι να προβάλλουν αντιρρήσεις περί της αγιότητας του βίου της. Μιλούσε στις επιστολές της για την “σιωπή” και την “κενότητα” που αισθανόταν, την απουσία του Θεού μέσα της. Δεν είναι όμως ούτε πρωτόγνωρη, ούτε αφύσικη η αίσθηση αυτή την οποία συνήθως διαθέτουν μονάχα όσοι έχουν φθάσει σε μεγάλα ύψη αγιότητας.

Είναι πολλές οι αναφορές αγίων στην “θεοεγκατάλειψη” τους, στην απώλεια της χάριτος του Θεού που εκλαμβάνεται με κοσμικές υπαρξιακές διαστάσεις. Εκπλήσσει η άγνοια γι’ αυτήν την διάσταση της πίστης. Για τους θύραθεν ο πιστός δεν (πρέπει) αμφιβάλλει ποτέ για την πίστη του, ούτε να βασανίζεται από εσωτερικές αντιφάσεις ή να ταπεινώνεται από το βάρος της αμαρτίας. Αυτή η τόσο διαδεδομένη αντίληψη καμιά σχέση δεν έχει με το περιεχόμενο της βιωμένης πίστης η οποία είναι μια διαρκής πάλη με τον εαυτό, τον κόσμο και τον Θεό. Όπως έλεγε ο Ντοστογέφσκι, “η πίστη μου πέρασε μέσα από το καμίνι των αμφιβολιών”, και στο τέλος νίκησε όχι μόνο την αμφιβολία αλλά και την παιδική του πίστη ακόμα. Είναι μια πίστη που γίνεται εμπιστοσύνη.

Σκανδαλίζει λοιπόν και μετά τον θάνατο της η Μητέρα Τερέζα, όπως σκανδάλιζε και τον γνωστό συγγραφέα Christopher Eric Hitchens (τελευταίο του βιβλίο το “God is not Great” που συναγωνίζεται σε πωλήσεις την “Περί Θεού αυταπάτη” του Dawkins) ο οποίος κατά την διάρκεια της διαδικασίας αγιοποίησης της Μητέρας Τερέζας από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έπαιξε τον ρόλο του “συνήγορου του διαβόλου” λέγοντας πως η Μητέρα Τερέζα δεν ενδιαφερόταν για την ανακούφιση από την φτώχεια αλλά για να αυξήσει τον αριθμό των Καθολικών, το έκανε “για τον Χριστό, για την Εκκλησία”. Προφανώς αγνοεί το “εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε”. (Ματθ. 25, 40).

Η τελική κρίση

 Ιερώνυμος Μπος: Η Τελική Κρίση. Η απεικόνιση της ιστορίας του κόσμου μέσα από το πρίσμα των εσχάτων. Νοσταλγική αναφορά στην εποχή όπου ο κόσμος ερμηνευόταν θεολογικά.

Ο κύριος Τσο

Ο κύριος Τσο δεν μιλούσε καθόλου, ισχυρίζονται οι συμφοιτητές του, στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, προσπαθώντας να καταλάβουν κάτι από την συμπεριφορά του. Κρατούσε τα πάντα μέσα του, δεν εξωτερίκευε απόψεις ή συναισθήματα, ήταν μοναχικός.

Για άλλη μια φορά η γνωστή , δεισιδαιμονική σχεδόν, δυνατότητα ερμηνείας των πράξεων ενός ατόμου που ξεπερνά τα όρια: ήταν διαφορετικός, κλειστός, άρα επικίνδυνος.

Το μαζικό φονικό στη Βιρτζίνια όμως είναι τελείως μπανάλ στην εξήγηση του, ελάχιστα μυστικά κρύβει, ίσως και κανένα. Ήταν αναμενόμενο να συμβεί κάτι ανάλογο, όπως έχει συμβεί τόσες φορές στο παρελθόν στην αμερικάνικη σχολική ζωή και την κοινωνία της χώρας αυτής. Τέτοια πρόσωπα είναι οι αληθινοί cult ήρωες και για ορισμένους είναι πρότυπα. Ειδικά στο πρόσωπο του κυρίου Τσο συναντήθηκαν και συνενώθηκαν δύο εκ πρώτης όψεως αντιφατικές κουλτούρες, από τη μια ο αμερικάνικος υπερβατισμός των ορίων και από την άλλη η  λεπτομερειακή βία των ασιατών. Ο κύριος Τσο συνιστά έκτακτο προϊόν συνάντησης δύο λαϊκών πολιτισμών. Οι πράξεις του εντάσσονται στην λογική του αμερικάνικου τρόπου δράσης ενός μαζικού δολοφόνου, η τελετουργία είναι απομίμηση της νοτιοκορεάτικης λεπτομερειακής βίας.

Ο κύριος Τσο δεν μιλούσε σε κανέναν, ίσως γιατί επεξεργαζόταν από παλιά μέσα του το σχέδιο του και δεν ήθελε  να διαρρεύσει. Σ’ αυτό το σημείο ήταν ένας τυπικός νοτιοκορεάτης εκτελεστής, αυτό που του έλειπε ήταν να εντάξει την δράση του σ’ ένα παραδοσιακό πλαίσιο αποτρόπαιων μαζικών δολοφονιών, κι αυτό το βρήκε στην Αμερική, μαζί με τα όπλα και το μίσος που τον καθοδηγούσε. Δυστυχώς, η δράση του θα βρει μιμητές, είναι αναπόφευκτο.

Ανθρωπομορφική παντοδυναμία

Απόδειξη της παντοδυναμίας του Θεού είναι η απουσία δράσης του απέναντι στο κακό. Παρά τα όσα πιστεύουν όσοι διακηρύσσουν το αντίθετο, μια άμεση τιμωρία του κακού εκ μέρους του Θεού θα συνιστούσε άσκοπη επίδειξη δύναμης, άρα θα τον καθιστούσε στρατηγικά ευάλωτο, θα ήταν πλέον αντικείμενο φόβου κι όχι αγάπης.

Ο Θεός δρα δια της ευσπλαχνίας του αναμένοντας την επιστροφή του αστοχούντος, και όχι μέσω της δύναμης του. Ανθρωπομορφικά χαρακτηριστικά λοιπόν αποδίδουν στον Θεό όσοι επικαλούνται την παντοδυναμία του.

 ”Η δύναμις μου εν ασθενεία τελειούται”.

Μικρή αναφορά στον Αλέξη

Ο Αλέξης παρέδωσε την υλική του υπόσταση για να αποσυντεθεί στη γη στις 11 Φεβρουαρίου σε ηλικία 61 ετών. Πάλεψε, κι αυτός, με την ανίατη ασθένεια αλλά το τέλος ήταν προδιαγεγραμμένο. Ωστόσο αν και το σώμα παραδόθηκε στην φθορά, η ψυχή του παραμένει ζωντανή αναμένοντας την επανάκτηση του σώματος της τη στιγμή της καθολικής εκ νεκρών αναστάσεως.

Βλέποντας το σκήνωμα του Αλέξη ο καθένας που δεν είναι σκληρόκαρδος θα μπορούσε να διαπιστώσει πως τούτο το θέαμα ήταν εξόχως αφύσικο. Η ανάσταση, γεγονός θαυμαστό όσο και η γέννηση, εγγυάται την μεταμόρφωση του φθαρτού σώματος σε σώμα αφθαρσίας όπου η αρρώστια και ο θάνατος θα είναι απλώς μια μακρινή ανάμνηση.

“Ζήτω του Καραμάζοβ” αναφωνούν άπαντες στο τέλος των “Αδελφών Καραμάζοβ” προσδοκώντας την ανάσταση του μικρού αγοριού. Επομένως η θλίψη είναι προσωρινή, αν και ανθρώπινη. Ο Χριστός δάκρυσε για τον θάνατο του φίλου του Λαζάρου, αλλά μέχρι εκεί. Γνωρίζουμε τι έπραξε στην συνέχεια και τι σηματοδοτούσε η πράξη του αυτή.

Ο Αλέξης υπήρξε ένας ταπεινός σχολικός φύλακας. Την δουλειά αυτή την βρήκε σε μεγάλη ηλικία αλλά δεν ντράπηκε ούτε κιότεψε μπροστά στις δυσκολίες της. Ειδικά μάλιστα αν σκεφτούμε πόσο μορφωμένος, με πτυχία και γλώσσες, πολυδιαβασμένος και έξυπνος, ήταν ο Αλέξης. Σίγουρα κάποιες λανθασμένες επιλογές στη ζωή του και ορισμένες ατυχίες τον έφεραν σε δύσκολη κατάσταση, αλλά υπήρξε αξιοπρεπής, ακέραιος και καλοσυνάτος. Υπήρξε ένας φτωχούλης του Θεού, εντελώς ασήμαντος μέσα στην κοσμική ιστορία αλλά ιδιαίτερα σημαντικός για τους ελάχιστους καλούς του φίλους. Στο μέτρο που δεν ανέπτυξε στο έπακρο τα ταλέντα του ίσως κριθεί ως αμαρτωλός, στο μέτρο που αγαπήθηκε από φίλους, συναδέλφους και την οικογένεια του θα μείνει στην μνήμη μας όσο καιρό θα ζούμε στο ενθάδε και δια παντός όταν ξημερώσει η όγδοη ημέρα.

Άφες αυτοίς….ή μήπως όχι;

Οι μηδενιστές που ταλαιπωρούν την ελληνική κοινωνία, η οποία αποχαυνωμένη τους ανέχεται, σήμερα απέδειξαν πως στερούνται και την στοιχειώδη αξιοπρέπεια για να τους πάρει κανείς στα σοβαρά.
Η πρωτοφανής ενέργεια τους να παρεμποδίσουν την Θεία Λειτουργία ανήμερα των Τριών Ιεραρχών στην ουσία κατέδειξε τον εκτουρκισμό της ψυχής τους. Δεν είναι δηλαδή μόνο μηδενιστές, αλλά ασιάτες μηδενιστές, όλεθρος για τον πολιτισμό και τις αξίες του. (Επίσης δεν προκαλεί καμιά έκπληξη η χαλαρή καταδίκη του γεγονότος εκ μέρους του Συνασπισμού, το τσιράκι των αναρχικών, που έχει το θράσος να αποκαλεί τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών με το κοσμικό του όνομα).
Οποιοδήποτε άλλο σχόλιο περιττεύει. Η ανακοίνωση της Χριστιανικής Φοιτητικής Ένωσης  ακολουθεί στηλιτεύοντας την ασέβεια των δήθεν αναρχικών:

“Σήμερα το πρωί, 30 Ιανουαρίου 2007, πραγματοποιήθηκε πανηγυρική Θεία Λειτουργία στον Πανεπιστημιακό Ι.Ν. των Τριών Ιεραρχών μέσα στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου προς τιμή των αγίων Τριών Ιεραρχών, προστατών της Παιδείας. Πλήθος φοιτητών και καθηγητών συνέρρευσαν στον Ιερό Ναό για να εορτάσουν τη μεγάλη εορτή της Παιδείας και να προσευχηθούν για την κρίσιμη περίοδο που διέρχεται η Παιδεία τους τελευταίους μήνες.

Μελανό σημείο αποτέλεσε η προσπάθεια ομάδας 15 φοιτητών οι οποίοι επιχείρησαν να εμποδίσουν τον Εκκλησιασμό φωνάζοντας υβριστικά συνθήματα και γράφοντας τα στους τοίχους του ναού. Την προκλητική συμπεριφορά τους ανέκοψε η παρουσία πολλών εκκλησιαζομένων, η οποία τους οδήγησε σε αποχώρηση.

Ενόψει των ανωτέρω καταγγέλουμε την παραπάνω συμπεριφορά της μικρής αυτής ομάδας ως αυταρχική και αντιδημοκρατική.

Με ποιο δικαίωμα κάποιοι στερούν την άσκηση του συνταγματικού δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας στους φοιτητές. Με ποιο δικαίωμα κάποιοι καταλύουν το άσυλο στα ελληνικά πανεπιστήμια το οποίο προστατεύει την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών;

Αναμένουμε από όλους τους δημοκράτες Έλληνες πολίτες και την ακαδημαϊκή κοινότητα να καταδικάσουν τις απαράδεκτες αυτές ενέργειες που ντροπιάζουν το ελληνικό πανεπιστήμιο.

Την τέλεση της Θ. Λειτουργίας είχαν συνδιοργανώσει η Επιτροπή Μέριμνας του Ναού, η Χριστιανική Φοιτητική Δράση (Χ.Φ.Δ.) και η Χριστιανική Φοιτητική Ένωση (Χ.Φ.Ε.).”